Ik denk dat mijn blogs een beetje saai worden worden want echt veranderen doet er niet veel.

Steeds meer begint eigenlijk echt door te dringen dat ik de rest van mijn leven in bed zal doorbrengen, ik weet niet of ik daar nou erg veel moeite mee heb of niet.

Maar dat zal wel bescherming van de geest en ziel zijn.

Er zijn dagen dat ik vrijwel niets kan doen behalve een beetje liggen.

Mijn armen werken niet altijd goed genoeg om te kunnen internetten, mobiel internet op de telefoon is dan wel weer fijn, die knopjes bedienen gaat soms nog net.

De pijn doet zijn best en gooit hoge ogen, als ik het een score moet geven tussen 1 en 10 zit ik meestal op 11 :-)

De morfine begint op smarties te lijken, qua werking dan hè.

Het Epad verhaal word een waar drama, ik wacht al anderhalve maand op de bezorging.

Steeds krijg ik een mail over uitgestelde levering en eergisteren zou de uiterste leverdatum zijn.

Nou heb ik toch echt de hele dag verlangend in de deuropening liggen wachten, heerlijk briesje, geen epad.

Een week geleden beantwoorde de verkoper nog mailtjes, nu ook niet meer dus ik moet even goed nadenken wat ik ga doen.

Ik wil of mijn geld terug of de epad.

We zijn bezig alles te regelen voor draadloos internet in huis, mijn zus heeft nog een draadloze router over die we hopelijk binnenkort kunnen krijgen.

Dan kan ik via wifi ook in alle rust en zonder schuldgevoel mobiel internetten en als de epad komt is het natuurlijk ook heel handig.

Ik zit verder te overwegen in therapie te gaan, cognitieve gedragstherapie lijkt me wel nuttig.

In mijn situatie lijkt me een depressie op de lange duur bijna onvermijdelijk en dat wil ik voor zijn.

En van je hela-hola hou d'r de moed maar in....

 

Ik kan natuurlijk een heel verhaal houden over dat de Methadon niet heeft gewerkt en dat ik gewoon maar weer mijn vetrouwde morfine slik en dat dat al mentaal voelt als aspirientjes slikken en dat mijn lijf 9 van de 10 dagen niet doet wat ik wil of zelfs nog veel minder, maar ach, niets nieuws onder de zon.

Mijn ligrolstoel is aangevraagd en goedgekeurd is dat nou goed of slecht nieuws?

Ik probeer me eigenlijk mentaal niet veel bezig te houden met hoe het met me gaat, het te zien als iets wat buiten mijn levenskwaliteit staat, een lastige rugzak zeg maar.

Ik heb het gevoel dat ik op een kruispunt in mijn leven sta, ik denk veel na over hoe ik de komende jaren in wil vullen en ik wil daarover ook graag praten met Frank maar dat botst helaas erg.

Frank heeft altijd erg bij de dag geleefd, hij kan eigenlijk niet anders.

Ik wil juist nu me niet veel energie gegeven is plannen maken, mezelf ontwikkelen en vooral het heft in eigen hand nemen, me niet laten leven maar vooral voor zover mogelijk zelf mijn lot en gelukservaring bepalen.

Het leven mag mij nooit overkomen.

Dingen overkomen me maar ik bepaal wat ik daarmee doe.

Het is echt heel moeilijk om te ervaren hoe verschillend Frank en ik zijn wat betreft levens en toekomstvisie.

Het bemoeilijkt het gevoel van saamhorigheid.

Ik hoop dat we een manier vinden om daar mee om te gaan maar soms ben ik bang dat ons dat niet zal lukken.

We zijn vast niet de enigen die in een relatie tegen dit soort dingen aanlopen.

Een heel wat luchtiger ontwikkeling is dat ik nu ook mobiel kan internetten en zoals met alles word ik er volledig door gegrepen.

Uren ben ik op zoek naar nieuwe software en ik wil alle ins en outs weten.

Ik wist echt niet dat ik zo'n nerd ben.

Ik heb ook een Epad besteld, echt een koopje via Marktplaats aanbiedingen, nog geen 100€.

Alleen hij komt maar niet, natuurlijk heb ik een boze mail gestuurd, Marktplaats zegt dat er zoveel bestellingen waren dat de levering vertraagt is.

De 25ste juli zeiden ze dat het nog 10 dagen zou duren, morgen gaat er dus weer een mail weg.

Zo jullie zijn weer even op de hoogte, tot gauw.

 

Het is nog redelijk vroeg als de dag na het vorige logje de telefoon gaat.

De anesthesiologe van de pijnpoli.

"Hoe gaat het met je?"

"Niet zo heel lekker eigenlijk, meestal zeg ik goed, dus dit is wel heel bijzonder.

Ik gebruik bijna de maximaal toegestane dosis fentanyl en heb bijna geen pijnvermindering alleen maar last van bijverschijnselen.

Ik ben mezelf niet, suf, langzaam, ongemotiveerd, in de loop van de dag en avond neemt mijn woordenschat af.

De hele avond verplicht hints spelen word heel irritant"

Het blijft even stil.

Ik vertel ook dat ik vooral 's avonds zo vreselijk onrustig ben, ik heb bewegingsdrang en in mijn hoofd is het nog drukker als anders, ik slaap ook vrijwel niet.

Ze denkt nog even na en komt tot de conclusie dat ik door de medicatie of door een hersenbeschadiging door de veelvuldige epilepsie aanvallen waarschijnlijk een vorm van ADHD ontwikkeld heb.

Het woord Ritalin valt, maar dat moet ik met de neuroloog bespreken.

We wisselen nog wat van gedachten, besluiten dat we nog 1 zenuwblokkade proberen ondanks dat de vorige niet geholpen heeft.

We nemen alle onconventionele pijnbestrijders nog eens door en besluiten Methadon te proberen.

Dat werkt me wel op de lachspieren, daar gaat mijn reputatie van braaf meisje.

Ik word nu officieel bevorderd tot chronisch pijnpatient, mijn hele pijncentrum in de hersenen is in de war en reageert nergens meer normaal op.

Ik dring er op aan dat zij moet aangeven als nieuwe behandelingen geen zin meer hebben.

Ik wil niet nog jaren op zoek blijven naar "de heilige graal der genezing"

en daardoor stil blijven staan in mijn ontwikkeling en leven.

Ze stelt me gerust, ook weer over het feit dat de belachelijke achteruitgang van mijn gezondheid geen mentale kwestie is.

Wederom geeft ze aan dat ik ervan uit moet gaan dat ik mijn leven grotendeels in bed door zal blijven brengen, wat we ook proberen.

Ze vind dat ik dat nieuws wel aankan en dat is ook zo.

"s Middags bel ik met de apotheek anders valt de methadon zo rauw op hun dak.

Ik vraag of het recept voor Methadon al door mijn arts is doorgefaxt.

Het meisje ratelt meteen in paniek.

"Voor methadonverstrekking moet u zich daar en daar melden"

Ik leg uit dat het voor pijnbestrijding is en niet als heroine substituut.

Ze word weer kalm, jammer toch dat stigma, verslaving is tenslotte ook een ziekte.

Nu eerst langzaam afkicken van de fentanyl en verder met het aanvaardingsproces en het besef dat ik heel creatief moet blijven om nog iets leuks en waardevols van ons leven te maken.

Maar dat zal wel lukken.

 

Update: Ik ben alleen thuis en de apotheekbezorger belt net aan met de methadon maar ik kan niet uit bed.

We schreeuwen wat heen en weer, hij door de brievenbus, ik gewoon hard.

Het lukt me niet uit bed te komen, uiteindelijk mikt hij de medicijnen door het openstaande bovenraampje in de keuken.

De humor ligt dus nog net niet op straat :-)

Gelukkig maar dat bloggen officieel verplicht gesteld is, dan moet ik wel want ik ben nog te gaar om te tikken eigenlijk.

Eens kijken wat is er weer allemaal gebeurd in mijn dynamisch bruisende bestaan.

Vrijdag hebben we een bruiloft van Frank's petekind nou ja wij, Frank gaat alleen want ik ga dat niet redden.

Twee uur zitten is echt wel de max en dan ga je een bruiloft in Brabant niet voor elkaar krijgen.

Mijn elektrische rolstoel word wel verbouwd naar een ligrolstoel maar dat gaat nog even duren.

Dus ik ben vrijdag een nachtje alleen, kan ik eindelijk eens al die Hilde series kijken die ik gedownload heb, dat word een wilde nacht "kuch"?

Ik heb vandaag nog een poging gedaan mijn telefonisch consult bij de pijnpoli te vervroegen, de ietwat hysterische assistente zij dat ze het zoooo druk hadden.

Daar heb ik begrip voor maar ik bel nooit voor niets.

Ik zei al tegen Frank "laten ze me maar een receptenbonnenboekje(3X woordwaarde) geven dan regel ik het zelf wel.

Met de pijn is het zoals het met pijn hoort te gaan, de pijn leert bij en word beter in pijn geven.

Ik heb sinds een paar dagen genoeg medicatie om een olifant te vellen, overdag word ik er lamlendig van en 's avonds zo druk als een kleuter die niet naar bed wil.

Ik begin eigenlijk een beetje chronisch de slappe lach te krijgen om de hele situatie, zal dat een teken van aftakeling zijn?

Ik red het wel weer.

"En de boerin zij ploegde voort"  

 

Ik heb mezelf nooit gezien als een echte geek of nerd maar het begint er nu toch echt op te lijken.

's Nachts lig ik te bedenken welke gadgets en programma's ik de volgende dag weer eens op mijn laptopje kan zetten.

Ik google hoe ik zelf java apps kan maken voor mobiele telefoons en in een gedownload programmaatje herschrijf ik wat software zodat het ineens gratis is en aangepast aan mijn wensen.

Er is niets wat ik op dit moment niet interresant vind op pc gebied er zijn dagen dat ik geen log lees maar alleen maar bezig ben dingen op mijn computer te zetten en ermee te prutsen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat veel er ook weer af gehaald word maar ik leer er veel van.

Ondanks mijn conditie zit ik boordevol plannen, ik ben bezig een geldschieter te vinden omdat ik een opleiding copywriting(reclame schrijven) wil gaan volgen.

Verder ben ik me aan het verdiepen in computerprogrameertaal en het zelf bouwen van websites, ik stoei met films en beeldmateriaal en denk na over het maken van visuele computerkunst.

Mijn brein maakt overuren en zelfs 's nachts schrijf ik ideeën op in een boekje.

Volgens mij heb ik onbewust last van "levenshaast".

Grappig is het dan wel weer dat blijkt dat deze uit het ei kruipende nerd geen mobiele telefoon met touchscreen kan bedienen.

Gedachtenkronkel om 3 uur 's nachts:

Als jodekoeken geen jodekoeken meer mogen heten mag "genocide-biscuit" dan wel?

Maar dat terzijde....

 

We zijn een weekje verder.

Laten we het er op houden dat mijn lijf er niet van houd als er mee gerommeld word.

De pijn is eigenlijk alleen maar heviger geworden en de verwachting is niet dat er nog een wonderbaarlijke genezing gaat plaatsvinden.

Blijmoedig plak ik nu maar gewoon twee Fentanyl pleisters naast elkaar, in overleg natuurlijk.

Ik heb een aanvraag de deur uit gedaan om mijn elektrische rolstoel zo te laten aanpassen dat ik er in kan liggen, we willen toch nog de deur uit in de toekomst.

Toch ben ik niet depri of negatief, het leven is nog best vol te houden.

Ik moet het gewoon doen met wat ik heb, niet terugkijken en proberen er MIJN feestje van te maken.

Ik ben nog steeds fanatiek aan het twitteren en aan het films downloaden.

Eigenlijk zijn de dagen te kort, of nee, eigenlijk heb ik te weinig energie voor de lengte van de dag.

Ik zit boordevol plannen en projecten die ik allemaal vanuit bed kan en wil doen.

Helaas kan ik maar een paar uur per dag pc-en, 's avonds lukt dat op het moment niet meer dus dan lig ik maar wat tv te kijken en mijn opschrijfboekje vol te schrijven met dingen voor de volgende dag.

Waar ik dan natuurlijk ook weer niet aan toe kom.....

Ik probeer niet te ver vooruit te kijken en te denken alhoewel dat met mijn drukke hoofd natuurlijk lastig is.

Diep in mijn hart weet ik eigenlijk wel dat deze paar vierkante meter met dit bed, deze pc en de tv mijn wereldje blijft en ik weiger daar een rotleven door te krijgen.

Ik ben weer thuis, het was een boeiend dagje en ik ben een raar geval, niets nieuws onder de zon dus.

Het blijkt dat je het beste meteen na de behandeling een raar gevoel in je benen kunt krijgen en dat er vaak meteen al pijnvermindering optreed door de plaatselijke verdoving.

Geen rare gevoelens geen vermindering van pijn bij mij.

Soms gaat de behandeling pas na weken werken maar aan de blik van de arts te zien hebben we er allemaal niet zo heel veel geloof in.

Ik ben een beetje melig en eigenlijk doodmoe, zo moe dat ik niet kan slapen.

De arts heeft meteen besloten de dosis Fentanyl (dat narcosemiddel) in stappen op te hogen tot de hoogste dosis.

Dan krijg ik dus dagelijks het vijfvoudige binnen van wat ik nu krijg.

Verder heb ik eigenlijk een vrijbrief om daarnaast net zoveel morfine te gebruiken als ik denk nodig te hebben.

Te tolerante artsen maken me ook vaak wat achterdochtig.

Verder hebben we weer erg veel gelachen ook, daarover schrijf ik morgen.

Ben nu echt te moe maar wel lekker thuis in bed.

 

Briljante blogtitel, al zeg ik het zelf:-)

Het is een beetje een rare dag.

Morgen is het zover, naar het ziekenhuis voor de zenuwblokkades in mijn rug.

Het is een dagopname maar omdat er bij mij van alles mis kan gaan heb ik in overleg toch maar wat pyama's en zo ingepakt.

Na de behandeling treed er een tijdelijke verlamming op van het onderlichaam, hoe tijdelijk dat bij mij is is nog maar de vraag.

Eigenlijk is dat het spannenste onderdeel, ik zit niet te wachten op een lijf dat niet meer wil staan, dat levert wat veel praktische problemen op.

Dat het veel pijn gaat doen weet ik ook al, dat doet me niet zoveel, een kwestie van op de klok kijken en volhouden.

Ik hoop dat ik morgenavond vanuit mijn bedje thuis weer een blogje kan tikken of wat kan twitteren.

I'll be back!

Aankondiging: volg mij nu op Twitter:

 

Donderdag, de dag naar Franks verjaardag, besluit ik dat ik ontzettend zin heb in taart.

Ik surf wat over het internet maar bij alle taartenverstrekkers kun je alleen bestellen voor de volgende dag.

Ik wil NU taart!

Dus ik kijk Frank vanuit mijn bedje maar eens semi-terminaal lief aan en hij stapt op zijn fietsje en koopt voor 40 euro aan taart en chocolaatjes.

Verder eten we ook niets die dag en dat heb ik geweten.

Doodziek ben ik geweest 's nachts maar toch was het de moeite waard.

De hele dag heb ik al k*t gelegen op mijn nieuwe luchtwisselmatras dus vrijdags komen ze een nieuwe brengen.

Ik geloof dat we de bezorger een beetje geschokt hebben met ons gedrag maar je word ook zo melig van de matrassensaga.

Het systeem staat op standje 1 maar de matras is keihard, gelukkig vind Frank dat ook na een testligging op aandringen van mij.

Nu voel ik me niet meer zo gestoord en verwend en durf ik de hulpdienst te bellen.

De jongen die vrijdag komt zegt: "Je hebt 2 keuzes".

Ik vul meteen aan: Bekhouden en voor me kijken of?

Zo ouwehoeren we nog wat door en uiteindelijk besluit hij een volledig nieuw matras systeem in mijn bed te leggen.

De bedieningskast doet wat denken aan een paneel uit Starship Enterprise maar het lijkt te werken.

Zaterdags krijgen we vrienden op visite, beregezellig vooral omdat zij heel goed begrijpen hoe het is om ziek te zijn.

Zij heeft kanker overwonnen maar worstelt nog wel chronisch met een slecht werkend lijf door de opgelopen schade.

Ik kan mezelf zijn en hoef weinig uit te leggen, we zitten gewoon ook heel erg op 1 lijn met hun.

Een leuke dag dus.

Ik merk aan het eind van de middag tijdens het naar de wc gaan wel dat ik sta te trillen op mijn benen.

Dat ik nou al zo uitgeput raak van wat liggen en praten, maar ik heb het er voor over.

Als ze weg zijn merk ik dat ik met mijn liefelijke kontje op de lattenbodum van het bed rust, zucht, op welke knopjes we ook drukken, niets helpt.

Ik ben te moe om actie te ondernemen en kruip maar in de slaapkamer in bed.

Zondags bel ik de beddenfirma, ze hebben 24 uurs service en beloven zondagavond nog te komen.

Rond 20.30 leid ik aan de telefoon een aardige jongen richting ons huis, zijn tomtom doet het niet.

Na veel onderzoek blijkt het bed lek, ik ben blij dat er echt wat is.

Ik merk tegen de monteur op dat ze bij zijn werkgever zo verbaast lijken als "de Patient" zelf belt.

Hij geeft aan dat de meeste mensen die op dit bed liggen in de laatste levensfase verkeren.

Als hij zich realiseert wat hij gezegd heeft kijkt hij wat verward, maar ik heb al weer de slappe lach en verzeker hem dat ik nog zeker 40 jaar klant blijf.

Ik krijg weer een nieuwe matras en alhoewel we lang bezig zijn hem in te stellen lig ik nu aardig.

Het weekend heeft me uitgeput, maandag is dan ook een hangdag.

Frank gaat alleen naar mijn zus om naar haar zieke pc te kijken en kan hem gelukkig aan de praat krijgen.

Vandaag, dinsdag:

Ik besluit vanochtend wat bruine rijst te koken in mijn "magnetronsnelkookpan" ik heb nu 3 makrobiotische kookboeken aangeschaft dus de daad moet bij het woord.

Na 20 minuten check ik de rijst, hij is nog hard, ik stel de magnetron nog eens in op 20 minuten en ga was opvouwen.

Als ik het welbekende piepje hoor rij ik richting keuken.

Er hangt een gordijn van rook en de stank is vreselijk.

De pan is gesmolten, ik overdrijf niet.

We lachen er hartelijk om, Frank zet de pan buiten en de ramen open.

Ik ga maar snel douchen en duik in bed om dit logje te tikken.

Kan ik verder ook geen brokken maken.

 

 

Zaterdagavond, de loge's liggen op bed en ik maak plannen om van het ene bed naar het andere te verhuizen.

Het was een rommelige avond, eerlijk gezegd voel ik me lichtelijk geirriteerd.

De gesprekken zijn erg ik gericht, niemand gaat in op wat de ander zegt maar veranderd van onderwerp en begint over zichzelf.

Niet mijn manier van gezellig, maar ja...

Het word een lastige onrustige nacht, veel aanvallen en verwarrende morfine dromen.

Zondagochtend, ik voel het eigenlijk om 05.00 uur al als ik mijn pillen inneem.

Veel pijn en mijn onderlijf wil niet bewegen, ik voel me volledig uitgeput.

Dan begin ik te malen.

Verdomme ik wil naar dat feest, als ik niet kan gaat Frank ook niet en dat maakt dat ik worstel met schuldgevoel.

Doorzetten Hilde, tanden op elkaar, gewoon doen.

Om 10.30 uur sta ik op, frommel wat illegale morfine naar binnen, de rest slaapt nog, ik ga weer naar bed.

Frank is half wakker, ik geef aan hoe kut ik me voel maar hij reageert niet echt.

Ik weet het jongen, eerst koffie en een peuk voor jou.

Ik blif alleen achter in bed, hoor de visite en Frank lachen in de kamer.

Ik huil maar eens een potje, doe ik bijna nooit.

Misschien helpt het.

Twee uur later besluit ik dat ik een besluit moet nemen.

Het gaat echt niet lukken vandaag.

Ik roep Frank, ik wil het uitleggen maar begint tot mijn eigen verbazing en de zijne te huilen.

Hij kruipt bij me in bed, troost me en verzekerd me dat het niet erg is.

We praten nog even en gaan dan het nieuws aan de visite vertellen.

Ze vinden het jammer maar zijn gelukkig niet zwaar teleurgesteld.

Ik leen Franks zus mijn laarsen, stimuleer ze om te vertrekken.

Niet subtiel maar ik heb het even gehad en wil naar bed.

Ik zwaai ze uit, jammer, het is een feestje met veel kans op het tegenkomen van exen en zo, ik houd wel van een goeie rel:-)

Ik doe niet veel meer deze zondag, ik verwerk vooral het maken van mijn keuze.

Het was niet makkelijk maar ook dit heb ik overleefd.

Maandag, een waterig zonnetje, ik doe wat nuttige administratie download een vage film en tik dit logje.

Ik heb dit weekend 2 sigaretten gehad er niet van genoten, die onzin is weer voorbij.

Er zullen nog veel hordes komen maar ik ga het wel redden.

 

Op zoiets als hierboven vlij ik mijn lijf tegenwoordig neer.

Mijn matras is alleen veel hoger en heeft een grotere pomp met 2 slangen.

Je kunt deze matras instellen op je lichaamsgewicht zodat je zo weinig mogelijk druk op je lijf hebt.

Volgens mij werkt het wel wat pijnverminderend, dat moet ook wel want er zit ook een nadeel aan.

De compressor/pomp moet 24 per dag aan staan en maakt dus ook 24 uur per dag geluid.

Gelukkig is het een vrij lage bromtoon die met de radio of de tv aan wel te verdragen is, we zijn pas bij dag 2 dus het moet nog wennen.

Mijn bed is wel superhoog nu, ik ben net de prinses op de erwt.

Ik kan alleen nog maar in bed komen als ik me met mijn voet afzet op de voetenplank van de rolstoel, een beetje springen en laten vallen, ziet er komisch uit.

Dit is een uitleenmodel van de thuiszorg, ik heb vanochtend een gesprek gehad met een leverancier voor de levering van een definitief model.

Ik werk langzaam naar het weekend toe, vanmorgen aardig wat gepoetst en opgeruimd.

Morgen even boodschappen doen en naar de kapper.

Zaterdag komt Franks zus met vriend al, ze blijven slapen, zondag gaan we dan samen naar een feest.

Ik ben vast van plan mee te gaan.

Dat betekend wel dat ik zaterdag verplicht in bed moet blijven als ze er al zijn, dat vind ik altijd lastig.

O ja en morgen nog even een pyama kopen die geschikt is voor visite.

 

 

Nou, ik rook nog steeds niet, niet dat het me geen moeite kost hoor.

Ik heb de hele dag wel momenten dat ik denk "nu even een peuk".

Als de behoefte bijna ondragelijk word zeg ik hardop tegen mezelf: "Nee ik hoef echt geen sigaret".

Klinkt natuurlijk dom hardop, maar ferm uitgesproken geloof ik het zelf soms weer even.

Ik ga het wel redden denk ik.

Jullie moeten trouwens massaal naar de ALDI.

Wij hebben daar voor 49,95 euro een mini media speler gekocht.

Dat is een superklein kastje dat je met kabels aan je tv aansluit.

Ik download via een torrent programma films op mijn pc die kopieer ik naar mijn externe harde schijf(kan ook een usb stick of sd kaart zijn)

De externe harde schijf koppel ik aan het kleine media speler kastje en voila.

Ik kan met de bijgeleverde afstandbediening gratis elke film of serie kijken die ik wil.

En 49,95 is niets voor zo'n ding, ik heb het vergeleken.

Verder heb ik via marktplaats vette zwarte laklaarsen gekocht met 10 centimeter hoge zilveren hakken, ik hoef er toch niet op te lopen.

De enkele keren dat we dan nog uitgaan wil ik er ook wel heel hot uitzien.

Op dit moment kan ik alleen maar heel stil heel plat liggen.

Hopelijk is dat morgen iets beter want ik wil zelf even boodschappen doen en aan de nieuwe kapper in het winkelcentrum vragen of zij met mijn eigen blauwe haarverf mijn haar blauw willen verven.

De andere kapper wilde dat niet, misschien als ik er heel zielig bij kijk....

Aankomend weekend zijn we van plan om met F's zus en haar vriend naar een feestje te gaan.

Ik hoop dat ik mee kan, als ik in de auto ga liggen gaat het misschien net lukken.

Anders stuur ik ze met hun drietjes op pad, ik vermaak me vast wel.

Zo ik ga weer wat films downloaden.

Het motto is: bezig blijven dan vergeet je de pijn en nicotine behoefte vast

"KUCH"

 

Druk op het driehoekje in het blauwe rondje.

 

Heeft iedereen het gehoord?

 

Het is lekker weer, we hebben de balkondeur maar open gezet, als je goed kijkt zie je hem openstaan, naast mijn hoofd bij het opbollende gordijn.

Het computertafeltje dat je ziet is net nieuw.

Ik kan nu mooi plat blijven liggen en ik heb het gewicht van de laptop niet meer op mijn benen.

Vandaag is de eerste dag dat IK GESTOPT BEN MET ROKEN!

Ik hoop dat jullie allemaal veel positieve energie sturen zodat ik het volhoud.

Ik heb donderdag alvast een leuk moederdag kado uitgezocht en opgestuurd naar mijn schoonmoeder.

Een dinerbon voor 2 personen, ze kan dan met een vriendin of dochter lekker op pad.

Frank is de 25ste jarig maar zijn kado heb ik ook maar vast besteld, het is echt voor boven de 18, dat laat ik dus maar aan jullie verbeelding over.

Waar zou ik zijn zonder het internet...

Natuurlijk kon ik het niet laten nog even wat verder te shoppen, dus heb ik net ook nog even 2 pannen besteld.

Een "snelkookpan" voor in de magnetron, die moest ik gewoon uitproberen en een multifunctionele pan die op het fornuis als stoompan, bakpan en zelfs als oven gebruikt kan worden.

Ik ben gek op rare keukengadgets.

Ik heb dus weer een hoop geld uitgegeven maar ik troost mijzelf met het idee dat ik voor meer als 60 euro per week oprookte en dat ik dat nu weer bespaar:-)

Ik wens jullie een zonnig en ontspannen weekend.

 

Gewoon tikken gaat niet dus als dit wat rommelig word, sorry.

Traag gaat het wel...

Echt lekker gaat het niet, een nieuw medicijn heb ik nu, fentanyl, vele malen sterker als de morfine maar nog steeds veel pijn helaas.

Ik lig bijna 24/7 op bed nu.

Op 8 juni is er middels een kleine operatie een zenuwblokkade gepland onder in mijn rug.

Misschien helpt dat wat,nu maar hopen dat de bijbehorende tijdelijke verlamming echt tijdelijk is.

Ik ben het best allemaal wel goed zat eigenlijk.

Het schijnt lastig uit te leggen waarom ik nu niets kan, het stuit op onbegrip merk ik en dat maakt eenzaam soms.

Maar ik geef niet op, ik vind wel een manier om het de moeite waard te maken.

Zo, nu weer even rusten

Weer een week achter de rug.

In overleg met de "pijnarts" is de morfine intake verdubbeld.

Dat is even wennen want ik ben een raar mens.

Waar een ander bijna in een coma zou raken van zoveel verdoving, ik kan er dus niet van slapen, heel vreemd.

Ik dool maar wat door het huis, ga wel vroeg naar bed om een boekje te luisteren maar sta vaak op om even een sigaretje te roken of wat te snacken.

Ik lig nog steeds het grootste deel van de dag en nacht in bed en probeer tegen wil en dank de stemming er in te houden.

Ik wacht nu op een oproep van de neuroloog om wat over mijn rugklachten te babbelen.

Waarschijnlijk ga ik een andere soort morfine gebruiken om dat ik ondanks de grote hoeveelheden bij deze soort niet veel baat heb.

Ik computer wat en kijk veel tv, leve misdaadnet:-)

Zo'n 1 a 2 keer per week heb ik net genoeg energie om even wat boodschapjes te doen, die poging waag ik morgen weer.

Ik heb net mijn nieuwe computerspel "Sims 2 De Luxe" proberen te spelen.

Leuk, maar ook daar ben ik naar een uurtje wel erg moe van, dus ik ga zo maar weer een beetje zappen en dommelen.

Vanavond knutsel ik een paar creatieve hamburgers in elkaar.

Er is sinds vorige week hier in enschede een sushi restaurant dat aan huis bezorgd.

Als ik gewoon zou slapen zou je me mogen wakker maken voor sushi, dus ik weet niet of ik de komende dagen die verleiding kan weerstaan:-)

Is mijn leven saai?

Nou fysiek wel maar in mijn hoofd is het druk genoeg.

Is mijn leven naar?

Nee want daar weiger ik aan toe te geven.

Ik wacht niet echt op betere tijden.

Misschien moet ik het hier wel mee doen, ik kan dus beter proberen hier wat goeds en betekenisvols van te maken.

Uitpuzzelen hoe ik dat wil en kan doen is een heuse dagtaak.

Ach, als ik me maar niet verveel.

 

 

 

 

 

 

Ik vraag me ineens af waarom er eigenlijk "romantic nights" staat gedrukt op mijn 1 persoons dekbed.

Het is ook wel heel apart om in je mailbox een mailtje te vinden met een uitnodiging van BNN om mee te doen aan het programma "over mijn lijk", ik vind het persoonlijk nogal voorbarig om nu al een rondleiding te nemen in het plaatselijk crematorium, maar ik zal er nog eens over nadenken :-)

Maar dat zal wel weer aan mijn rare gedachtenkronkels liggen.

Ik zoek ook naar de juiste woorden om mijn huidige fysieke en mentale staat te beschrijven, aanmodderen lijkt me wel een aardig woord.

Ook doe ik mijn uiterste best om weer eens wat grappigs te bedenken om op deze blog te plaatsen want volgens mij hebben mijn lezers last van "slechtnieuws en herhalings" moeheid.

Ik ben van plan een draagbare kleine dvd speler aan te schaffen.

De laptop kan ik de laatste tijd niet erg lang meer op schoot hebben.

Om niet alleen maar boeken te hoeven luisteren lijkt me zo'n dvd speler wel aardig.

Ik kan dan lekker op mijn zij rollen en een filmje kijken.

Voor een kleine 100 euro moet ik er wel 1 kunnen vinden denk ik.

Het moet er wel eentje zijn die ook gebrande dvd's kan afspelen want ik verwacht natuurlijk een vloedgolf aan leuke films en series van aardige mensen :-)

Misschien lukt het me wel om deze week nog eventjes de stad in te gaan.

Ik heb de laatste tijd aardig wat geld uitgegeven aan dingen voor mezelf vind ik, dit word dan ook de laatste grote aankoop.

Misschien heeft er iemand nog een aardige tip voor een leuk merk?

Verder heb ik deze middag nog een telefonisch consult met mijn anesthesioloog (pijnarts) van de pijnpoli.

Misschien kunnen we samen nog wat creatief gifmengen zodat ik wat mobieler kan zijn en ook wat afwisselender verhalen te vertellen heb hier.

Ze kan de hele middag bellen maar het zal wel weer zijn als ik net op de wc zit denk ik :-)

 

Het is in elk geval mijn lievelingsweer, lekker donker en druilerig, dat ligt een stuk lekkerder zonder al die zon in mijn smoeltje.

We zouden dit weekend naar een familiefeest in Brabant gaan maar dat gaat helaas niet lukken.

Ik heb op het moment zoveel last van mijn rug dat ik op een goeie dag misschien 2 a 3 uur kan zitten.

Ja dan gaat zo'n reisje niet lukken hè.

Ik heb aan Frank gezegd dat hij van mij best alleen mag gaan, dan is hij er ook eens een weekend uit.

Hij heeft geen zin om zonder mij te gaan zegt hij, volgens mij had hij toch al niet zo veel zin :-)

Maandag zal ik eens een beetje rondbellen om na te gaan welke van mijn behandelaars iets zinnigs te zeggen heeft over mijn rug.

Ik heb ook uitstralingspijn naar mijn been dus het zal wel een hernia zijn denk ik.

Mijn rug is al zo stevig verbouwd dat nog een operatie waarschijnlijk niet meer mogelijk is.

Dus we moeten maar weer eens creatief worden.

Niet kunnen zitten is voor een rolstoelfan als ik toch wel heel beperkend.

Ik probeer de stemming er maar in te houden, dat lukt soms wel en soms niet:-)

Precies zoals het hoort dus.

Morgen ga ik nog wel even boodschapjes doen, dat is dichtbij en moet wel lukken, ben ik er nog even uit.

Verder word het vooral het al bekende liggende rondje:

Overdag op bed,'s avonds liggend op de bank, want dat is wat gezelliger en 's nacht weer naar ons bed in de slaapkamer.

Tis een wonder, ik heb bijna geen rolstoel meer nodig

Elk nadeel heb zijn voordeel zou de door mij zo verafschuwde Cruijff zeggen.

We maken er wel weer wat van en jullie vast ook wel.

 

Inderdaad het is alweer vrijdag, soms lijken de uren voorbij te kruipen en soms gaan ze snel.

Mijn actieve doortastende kant is weer een beetje ontwaakt gelukkig, en nee, niet door de zon beste lezers want ik ben DE uitzondering op de regel, ik houd niet van de zon.

Ik krijg weer de behoefte om mijzelf een schop onder mijn kont te geven, ik maak tenslotte zelf de kwaliteit van mijn leven.

Meestal gaat dit in dezelfde golfbeweging, ik wen weer aan de fysieke achteruitgang en kan er weer even tegen aan.

Gisteren heb ik een lang gesprek gehad met mijn zus P. daar wil ik haar voor bedanken.

Het ging alleen maar over mij en wat er in mijn hoofd en hart speelt maar ze heeft geduldig geluisterd en we hebben samen weer wat tegenstijdige gedachten kunnen ontrafelen.

Nu gaan we dus het weekend in en in tegenstelling tot vorig weekend heb ik niets gepland.

Vorig weekend dacht ik nog, "Laat ik voor Frank eens lekker actief zijn" en plande een uitje naar de rommelmarkt.

Dat hij me pas binnen mededeelde niet van rommelmarkten te houden was dan weer wat minder...

Een kopje koffie daarna bij de kinderboerderij was ook niet zo'n succes.

Waarom heet zoiets een kinderboerderij als ze die kinderen niet achter de hekjes in de wei houden?

Dat in combinatie met een trage bediening en een bezoekje aan een overvolle C1000 maakte de actieve zondag niet tot een succes.

Wijzer geworden doe ik dit weekend zonder schuldgevoel gewoon niets.

Volgend weekend hebben we een druk omslachtig feest van de zwager van Frank met logeren en zo.

Dan zal ik wel weer sociaal druk en vrolijk doen.

Wel heel jammer dat ik er niet meer bij kan drinken :-)

Na een nacht waarin ik een paar keer heel zachtjes uit bed ben gekropen om maar gewoon in de kamer pijn te gaan zitten hebben, ik word er altijd zo onrustig en kreunerig van nl, heb ik net toch nog wat kunnen poetsen en prutsen in huis.

Het word een redelijk vol weekend, morgen komt Franks zus onze wasmachine ophalen en word er voor ons een nieuwe bezorgd.

Ook heb ik nog een laptop staan die ik aan haar meegeef, zitten mijn goede daden voor deze maand er weer op.

Zondag wil ik eigenlijk wel graag naar de rommelmarkt hier in de buurt maar het is altijd maar de vraag of dat lukt na een dag visite.

Ik reken gewoon nergens op dan kan het alleen maar meevallen.

Maandag ben ik jarig, 44 word ik, als het me lukt om van die 2 vieren twee achten te maken ben ik dik tevreden :-) .

Echt plannen heb ik niet voor maandag maar dat is ook beter,

Op de dag zelf beslissen iets leuks te gaan doen is beter als plannen en teleurgesteld worden.

Ik heb wel besloten alleen dat te gaan doen wat IK leuk vind en niet anderen te laten beslissen wat ik leuk MOET vinden.

Frank krijgt maandag een boodschap met daarin wat ik van hem voor mijn verjaardag wil hebben.

Ik denk niet dat iemand ooit dit kado heeft gevraagt maar ik verwacht dat hij er zijn best voor doet.

Verder verricht ik veel denkwerk, denk veel na over de toekomst.

Hoe wil ik mijn leven in richten?

Wat maakt mij echt gelukkig?

Kan en mag ik keuzes maken die voor mij beter zijn maar die een ander wel eens kunnen raken?

Zo houd ik mezelf bezig, niet altijd even aangenaam maar wel nodig en nuttig.

 

Het is al weer even geleden hè.

Fysiek is het geen beste week helaas, ik denk dat ik weer een of ander virus of ontsteking heb opgelopen, daar ben ik nogal gevoelig voor.

Ik heb al een paar dagen nauwelijks de kracht om echt iets te doen en eten lukt ook niet echt.

Vanochtend had ik niet de kracht om te douchen, dat is met zwabberbeentjes niet zo veilig.

Dus maar wat over mijn lijf gewapperd met een washandje en weer in bed gedoken.

Ik heb mezelf maar even streng toegesproken en de laptop aangeslingerd want ik begon al weer in slaap te sukkelen en daar had ik echt geen zin in.

Als het na het weekend niet iets beter met me gaat zal ik maar eens blindelings een dokter uit mijn lijstje prikken en om advies vragen.

Ik kan de laatste tijd niet echt veel meer maar dit is wel heel extreem.

Mijn volgende doel vandaag na het schrijven van dit logje is het koken van spaghetti.

Ik heb last van zwemmende medicijnen in mijn geplaagde maag en Frank kan ik denk ik ook niet meer zoethouden met gemagnetronde(raar woord) rookworsten.

Ik ben me er trouwens terdege van bewust dat mijn kleine leed weinig voorstelt bij bijvoorbeeld het grote leed in Japan nu.

Gelukkig is mijn lastige lijf nog niet in staat mij immuun te maken voor wat er gebeurd met de wereld en mensen om mij heen

 

John Callahan is een cartoonist

Hij heeft een hoge dwarsleasie.

Ik heb net zijn biografie gelezen/geluisterd.

Deze cartoon-animatie kon ik echt niet ongezien voorbij laten gaan.

 

Fijn weekend

 

Een week of 2 geleden heb ik eindelijk mijn aanvraag voor een Daisy-voorlees apparaat kunnen opsturen.

Dat is een  apparaat dat luisterboeken op cd aan mij voorleest.

Gewoon een boek lezen gaat helaas vrijwel niet meer.

Ik heb zelf nog een uitgebreide toelichting geschreven, de arts had alleen maar vermeld dat ik officieel scheel ben.

Dat leek me niet volledig genoeg.

Ik had al vernomen dat het wel eens een hele toer kon worden om het apparaat vergoed te krijgen.

Waarschijnlijk moest ik naar een blindeninstituut in Limburg voor een keuring.

Ik was bereid heel ver te gaan voor deze voorziening dus ik zag niet op tegen langdurig getouwtrek.

Om half elf vanochtend ging de bel.

Een pakketje.

Het bleek mijn voorleesapparaat te zijn.

Ik ben nog steeds verbaast, geen eindeloos gevecht, geen medische keuringen.

Vorige week is mij ook al een aangepast bed toegewezen.

Misschien ben ik wel gewoon erg goed in het schrijven van medische verklaringen.

Ik vond "Epilepsie gerelateerde dyslexie" wel creatief gevonden.

Hun waarschijnlijk ook.

Ik ben al aangesloten bij een online blindenbieb waar ik 20 luisterboeken per keer mag bestellen, dus ik kan me suf gaan luisteren.

Ik heb fysiek een hele slechte week en ondanks dat de toewijzing van het apparaat eigenlijk een bevestiging is van de achteruitgang van mijn lijf ben ik er reuze blij mee.

Ik tel mijn zegeningen en bedenk nog maar eens een paar briljante definities.

Ik wil eigenlijk best een bubbelbad......

 

Gisteren was mijn schoonzus op visite, ze gaat scheiden, niet onverwachts, het huwelijk is een stille dood gestorven.

Natuurlijk hebben we erover gepraat, steun verleend, geluisterd.

Toen ik even later even lag te rusten en zij druk was met wat anders bemerkte ik bij mezelf dat ik op een rare manier jaloers was.

Daar ben maar eens over na gaan denken.

Ik ben natuurlijk niet jaloers op het feit dat zij gaat scheiden en het bijbehorende verdriet.

En nee, Frank en ik hebben geen plannen in die richting, integendeel.

Wel ben ik denk ik wat jaloers op het feit dat zij de mogelijkheid heeft uit een moeilijke sitiuatie te stappen, keuzes te maken en actief haar geluk te zoeken.

Ik ben naar mijn gevoel namelijk de regie over mijn leven nogal kwijt met een lijf dat op elk moment van de dag beslist wat ik wel en niet kan doen.

Ik kan daardoor niet de groei doormaken die ik ambieer, ik kan geen daadwerkelijke toekomstplannen maken.

Ik ben nogal ambitieus, altijd denken aan stappen om mijn leven te verrijken.

Ik heb de belachelijke drang daadwerkelijk een steentje te willen bijdragen aan de verbetering van mijn eigen leven en de maatschappij.

Als ik mensen tegenkom die op een keerpunt in hun leven benijd ik hen om de keuzes die zij KUNNEN maken.

En dat vind ik niet erg netjes van mezelf.

Wees gerust, erg depri ben ik niet en ik heb er best nog zin in.

Maar de rest van mijn leven geleefd worden door mijn lijf is best een lastige realiteit.

En IK kan niet kiezen het achter me te laten en opnieuw te beginnen helaas.

Of kun je ook van je lichaam scheiden?

Ik prefereer een flitsscheiding

Ieder mens heeft wel dingen die je een lichte obsessie kunt noemen denk ik.

Voor mij is dat een computerspelletje vinden dat ik kan.

Al jaren surf ik over het internet en download tegen beter weten in talloze spelletjes.

Ik ben ook niet makkelijk tevreden te stellen.

De spelletjes die ik kan, alleen met de muis te bedienen en zonder tijdslimiet vind ik te simpel.

De spelletjes die me wel wat lijken zijn voor een spast met gestoorde motoriek een visuele beperking en gevoelig voor hevig bewegende beelden niet te spelen.

Jaloers kijk ik naar Frank die uren gedachtenloos monsters vermoord en tot held word verheven.

Ik ben alleen maar uren bezig de gedownloade rommel weer van mijn computer te verwijderen.

Het is een tijdverdrijf....

Frank vermaakt zich vooral over het feit dat ik zo volhard in mijn zoektocht en lacht hartelijk als ik na een paar minuten bij een nieuw spel al weer roep:

"kan ik niet, weg ermee".

Sinds een paar dagen speel ik een soort simpel detective spel waarbij ik voorwerpen moet zoeken en puzzels op moet lossen.

Best aardig en ik kan het maar als ik me echt ergens in wil verliezen en alles even wil vergeten,

wie houd ik voor de gek,

Dan moet het toch echt allemaal wat realistischer en geavanceerder denk ik.

Dus sinds gisteren probeer ik een spel dat ik voor Frank gekocht heb.

Ik moet een volk in een belegerde wereld redden van monsters geloof ik.

Het heet Titan Quest.

Ik heb al ondekt dat ik virtueel ook moeite heb met lopen en dat ik het niet langer als een uur kan spelen zonder volledig verzuurde spieren te hebben en ik moet me neerleggen bij een knallende bonus hoofdpijn.

Maar ik geef niet op.

Tenslotte drink ik ook al niet meer en ik moet toch ergens vergetelheid vinden.

Wat spelen jullie, ennuh...nog suggesties?

Het leven gaat zijn gang, soms voelt alles wat zwaar en lijkt het of je geen vooruitgang boekt met daartussendoor wat kleine lichte momentjes om het dragelijk te houden, precies zoals voor veel mensen het leven voelt denk ik.

Het is wennen om weer met zijn tweetjes thuis te zijn, daar ben ik heel eerlijk in.

Je moet allebei je ritme en gewoontes aanpassen.

Het is natuurlijk niet altijd even gezellig maar heel langzaam weten we onze plek weer een beetje te vinden.

Het is voor mij wel moeilijker om heel actief te blijven.

De stok achter de deur "Frank is ook hard aan het werk" is er niet meer.

En als hij een computer spel zit te spelen is het toch wat lastiger om gemotiveerd een douchecelvloer te dweilen zal ik maar zeggen:-).

Morgen willen we graag de stad in, beetje winkelen.

Ik lig nu dus braaf in bed, anders red ik morgen de hele dag zitten echt niet meer.

Ik lig eigenlijk een beetje te wachten op mijn "drugsdealertje" van de apotheek.

Een kopje chocomelk met wiet en slagroom, vet is goed voor de werking van de wiet, zou er wel ingaan.

Jeez wat heb ik een pijn.

Toch kan ik daar wel goed mee omgaan, mopperen kun je ook in je hoofd en er zijn altijd ergere dingen.

Ik ga me verheugen op een relaxed dagje in de stad en laat me hier snel weer zien.

 

Ach vandaag gaat het alweer wat beter met me hoor.

Vannacht wilde Frank American Football zien dus ik dacht: dan ga ik maar eens proberen of ik in mijn bedje in de kamer beter slaap.

Toen hij rond 0400 uur naar bed vertrok vond ik het allemaal best nog wel aardig maar later in de nacht wakker worden zonder je lief naast je, nee daar ben ik nog niet echt aan toe.

Vanavond dus maar gewoon weer lekker samen slapen.

Waarom het zo belangrijk is naast een man te liggen die vanaf het moment dat hij in bed stapt in semi coma raakt weet ik ook niet, het zal wel wat psychisch zijn :-)

Vandaag ben ik maar eens begonnen met de medische verklaringen in te vullen waar ik het gisteren over had.

Het bleken alle drie verkeerde formulieren te zijn, dus maar eens blijmoedig met de Menzis gebeld...

De dame in het overduidelijke hoorbare callcenter was erg gehecht aan haar script.

Iedere keer als ik probeerde uit te leggen wat er mis was miauwde ze "wacht nou even ik ben nog niet uitgelezen".

Ik heb het maar opgegeven.

Na even stoom afgeblazen te hebben tegen Frank, fijn hè schat, thuis zijn, heb ik die woede maar gebruikt om aktie te ondernemen.

Ik heb gebeld met de bedrijven die de hulpmiddelen moeten leveren.

Nu heb ik de verklaringen af en alle relevante adressen.

Morgen nog even naar een zus of de bieb om de zooi te printen.

Ik heb, al zeg ik het zelf, briljante medische verklaringen geschreven.

Ik ben tenslotte de enige die echt weet wat er met me aan de hand is.

Mijn terminologie doet na al die jaren niet onder voor een arts en je kunt nog altijd googelen op "Hoe zeg ik iets simpels heel ingewikkeld". :-)

Het is wel raar om over jezelf in de derde persoon te schrijven zoals in "patiënt heeft......".

Zo nog even een wasje ophangen en koken, het word een rijstprutje met garnalen denk ik.

Ik noem het met opzet geen rissotto dan ben ik ingedekt als het ook echt een prutje word.

Ik hoop dat ik morgen net zo actief kan zijn als ik me heb voorgenomen, zo niet, dan geef ik er wel weer een draai aan.

O ja, chocomelk met wiet is een hele aparte smaaksensatie.....

Ik ben er nog wel hoor.

Mijn lijf laat me alleen wel erg in de steek de laatste week.

Deze regels tikken wil eigenlijk maar net lukken, mijn benen vinden de laptop veel te zwaar en ik heb pijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.

Zo'n fysiek mindere periode komt me nu eigenlijk wel heel slecht uit ik heb een paar aanvragen voor mijn zorgverzekeraar liggen voor een bed, een daisyspeler en de cannabis.

Bij alle formulieren moet ik een uitgebreidde medische verklaring schrijven omdat de betreffende artsen dat een beetje "te ingewikkeld" vonden.

Ik heb de zinnen in mijn hoofd maar krijg ze door gebrek aan energie en motoriek niet zo op papier als ik zou willen, het moet natuurlijk perfect van mezelf.

Nu heb ik mezelf de deadline van dinsdag gegeven, er zullen binnen die tijd toch nog wel een paar momenten tussen zitten dat ik niet te veel pijn heb en energie genoeg heb.(schud overtuigd met hoofd).

Verder zal ik tegelijkertijd Frank maar eens gaan motiveren om zijn hoofd om de deur van het uitzendburo te steken, die kan ook wel wat motiverende porretjes gebruiken.

Eigenlijk heb ik gewoon een : Bleh, gatver, tis nix, k*tzooi gevoel.

Het is maar goed dat ik daar van mezelf niet aan toe mag geven :-)

Soms komt dat waarover je piekert ook nog uit, lijkt me geen positieve les voor de toekomst:-)

Frank is donderdag van zijn werk naar huis gestuurd.

Hij word doorbetaald tot mei, dat is de maand van het einde van zijn jaarcontract.

Natuurlijk vinden we het heel vervelend.

Als je in de schuldsanering zit is het hebben van een baan een vereiste.

Maar we gaan niet in paniek raken heb ik besloten.

Als alles goed gaat heeft hij nog tot mei om een nieuwe baan te zoeken en hij is bereid veel aan te pakken.

Positief blijven dat doen we dus tot we er scheel van zien, wat bij mij nooit zo lang duurt:-).

De wietcake die mijn zus gebakken heeft is prachtig en lekker maar van de werking van de wiet merk ik niets jammer genoeg.

Er ligt nu nog een halve cake, zou me het lukken om die in 1 dag op te eten?

Het is een rustige zondag vandaag, gisteren hebben we visite gehad dus vandaag lig ik lekker in mijn bed bij de verwarming.

Veel meer als vanavond even lekker koken doe ik ook niet meer vandaag.

Wel geef ik mijn lief regelmatig een "luchtkusje" Als ik zo eens tegen dat lieve achterhoofd aan kijk voel ik warmte.

Dus alles zal weer goed komen.....

Ik had een foto beloofd van mezelf in de nieuwe kleren.

Maar nou lig ik net zo lekker in bed en de camera ligt me aan te kijken vanaf Franks bureau.

Dat word dus knieen plat zetten, hoofdsteun omlaag, op mijn zij rollen, kussens weg halen, rechtop klunen en in de rolstoel, camera pakken en dan de hele riedel omgekeerd.

Neh, ik dacht het even niet :-)

Zondag was het redelijk gezellig op het boeiende feestje alleen vond ik het algehele IQ en stijlgevoel laag.
Maar lekker een dagje er op uit met Frank is altijd de moeite waard.

Het ligt ook vaak aan mij hoor, ik ben zo gewend alles te analyseren dat ik vaak het gevoel heb dat ik een gezelschap van buitenaf beschouw en er niet echt deel van uit maak.

Ik ben echt een rare.

Maandag heb ik gewoon lekker gerust, gisteren was het weer tijd voor boodschappen, veel administratieve telefoontjes en de huishouding.

Vandaag doe ik weer de bekende oefening "In bed liggen zonder schuldgevoel".

Die training zal nog wel maanden gaan duren :-).

Ik heb vanmiddag mijn zus gevraagt een wietcake voor mij te bakken.

Ik merk eigenlijk niets van de wietthee en in overleg met de apotheek ga ik het maar eens met de cakevariant proberen.

Ik vond het best raar om het aan mijn zus te vragen ondanks dat het "legale drugs" zijn kan ik mij best voorstellen dat ze er moeite mee zou hebben.

Ze vond het geen enkel probleem gelukkig.

Ik ben heel slecht in bakken en heb het excuus dat de ovenfunctie van mijn combimagnetron het niet meer doet.

Ik denk dat ik er maar 2 porties wiet (10 gram) doorheen meng.

Zal dat lekker zijn met slagroom?

Ik bedenk me ineens dat ze als ze morgen de wiet komt halen ze ook misschien wel even de dvd speler wil aansluiten.

Ik heb van een vriend de Scandinavische crimi serie "The Killing" gekregen en ik heb zo'n zin om die samen met Frank te kijken.

Misschien passen we wel samen in mijn bedje :-).

Het is weer een rommellogje geworden, ik weet het, maar ik beloof, volgende keer wel foto's van mij in uitgaanstenue.

 

Mijn laatste log vraagt misschien om wat verdere uitleg en een mooie eerlijke vraag van Leonie leverde dat antwoord.

Dus ik knip en plak maar even.

 

"Lieve Hilde, mag ik je iets vragen? Ik ken je pas en nog helemaal niet goed. Wat betekent het dat je 'uitbehandeld' bent en 'steeds harder achteruit gaat'? Betekent dat, dat je met je klachten oud kunt worden maar met veel pijn of betekent het dat je misschien niet meer zo'n hele lange weg in jaren voor je hebt? Ik weet niet hoe ik het anders moet schrijven. Misschien klinkt het erg bot en misschien mag ik zoiets helemaal niet vragen. Diplomatie is sowieso al helemaal niet mijn sterkste kant... Ik wens je een fijne dag, lekker in je heerlijke bedje. Ga maar lekker krachten verzamelen voor zondag. Ik hoop dat je je gek geniet van het feest en dat ik nog heel lang van jouw logjes mag genieten want je denkwijze en humor herken ik zo goed. Heel veel liefs ♥ Leonie".

 

Mijn antwoord:

"Lieve Leonie

Ik heb het de afgelopen dagen erg druk gehad en ik lig een beetje uitgeteld in bed dus ik weet niet hoe lang dit logje word :-)

Maandag bij de arts voor mijn maag was het een beetje surrealistisch.

Ik heb volgens hem Prikkelbare darm syndroom, lijkt me vrij logisch voor een spast.

Hij heeft op de "ezeltje prik" manier een medicijn gekozen, ik denk dat ik daar vanavond maar eens mee begin.

Verder heeft hij zeker 3x gezegd: geniet van u goede momenten want u gaat nu steeds sneller achteruit, dat wist ik ook al en genieten doe ik ook al.

Misschien dacht hij, moest hij mij maar eens doorverwijzen naar een specialist.

Ik maar denken dat hij dat was, maar wie ben ik.

De conclusie is zoals eigenlijk overal, uitbehandeld, dat heb ik geaccepteerd, ik vraag ook alleen maar om creatief meedenken om het iets comfortabeler te maken.

Een beetje sjaggie en dippig ben ik na dat consult maar aan retail therapie gaan doen.

Een nieuwe jurk en een nieuw truitje helpen wel wat:-)

Ik was bij thuiskomst te moe om in bed te klimmen dus ik ben er maar in gerold.

Gisteren een gesprek gehad met mijn arts van de pijnpoli.

Eigenlijk moet ik meer morfine slikken maar daar wil ik nog even mee wachten.

De medicinale wiet is goedgekeurd alleen gaf de apotheek aan dat ik het zelf moest betalen.

Net maar even de Menzis gebeld, mijn specialist moet nu een verklaring opsturen dan word het bij goedkeuring voor 75% vergoed.

Het kost 50 euro per gram, dus een vergoeding is geen luxe.

Je schijnt er trouwens niet stoned van te worden, heb ik weer :-)

Net ook nog even een formulier naar de pijnarts laten opsturen voor de aanvraag van een hoog-laag bed dit is maar een leen uitvoering.

Je kan nog best veel regelen vanuit je bed.

Gistermiddag en avond leuke visite gehad, het was beide keren echt gezellig maar ik was echt kapot, vandaar vandaag verplichte rust.

Zondag hebben we een groot feest, Franks moeder word 80, het word een halve bruiloft.

Ik ben al illigaal met mijn pijnstilling aan het rotzooien zodat ik die dag uit ga redden.

Wat een stom advies eigenlijk: Geniet van je goede momenten, ze worden steeds minder.

Ik ben ook prima in staat gelukkig te zijn als het slechter gaat.

Ze kijken er ook zo serieus bij.

Ik ratel.

Rusten muts, sprak zij streng tegen zichzelf.

Of Frank en ik goede gesprekken wilden met een therapeut over de situatie vroegen ze ook nog, ik heb het thuis even gechecked.

Dat lukt ons gelukkig prima zelf, samen op de bank.

O ja, ik ging rusten hè.

Ik ben van nature lui, daar ben ik van overtuigd.

Dit weekend heb ik echt niet veel gedaan.

Wat later uit bed, afwassen, wc poetsen e.d. en dan lekker met mijn laptop in mijn bed in de kamer.

Door de week heb ik te veel last van schuldgevoel en plichtsbesef om zo weinig te doen, dan lukt het me nooit.

Frank doet in het weekend ook niet meer als computeren en rondlummelen, dat maakt het in mijn hoofd aanvaardbaar om zelf dan ook geen moer uit te voeren.

Als ik rond een uur of 6 aan koken moet gaan denken moet ik mezelf echt aansporen om dat ook echt te doen..

Thuisbezorgd.nl laat dan zijn luide lokroep horen.

Gisteren heb ik me vervrouwt en netjes gekookt.

Vandaag zal het.....denk ik ook wel lukken.

 

Ik realiseer me terwijl ik dit tik trouwens wel dat dit stukje eigenlijk al weer uit schuldgevoel geschreven is natuurlijk.

Ik heb die rust gewoon nodig maar zoek steeds weer goeie excuses.

Als ik trouwens eenmaal luier ben ik er bijna eng goed in :-).

Hebben jullie dat nou ook, vraag ik mij af?

Zo'n ontzettende moeite met lui zijn?

Zo het nieuwe jaar is weer begonnen en ik heb er zin in :-)

Best jammer dat de feestdagen alweer voorbij zijn, ik houd er echt van.

Frank is alweer een paar dagen aan het werk en ik heb me gisteren alweer lichtelijk laten martelen in het ziekenhuis.

Ik moest voor een maagonderzoek, niet echt prettig, een slang en camera door je mond naar binnen.

Ik heb het maar zonder verdoving of roesje laten doen, dan ging het sneller.

Het heeft er vast heel charmant uitgezien en geklonken.

Achteraf viel het me eigenlijk nog mee.

Mijn lijf is wel erg aan het vechten geweest dus ik verrek vandaag van de spierpijn maar daar had ik al op gerekend.

Maandag mag ik weer langskomen voor de uitslag en een goed gesprek.

Ik hoop dinsdag ook uitsluitsel te krijgen of ik in aanmerking kom voor medicinale marihuana voor  mijn pijnklachten, bovenop de morfine zal dat toch resultaat moeten geven.

Vandaag is best een aardig dagje, natuurlijk wat bijkomen en wat huishouden.

Kleine dingen kunnen een dag al goed maken.

Ik had via mail de bieb verzocht de uitleenperiode van mijn luisterboek-apparaat (Daisy-speler) met nog een periode te verlengen hoewel dat eigenlijk niet meer kon.

Ik ben gek op dat ding, het luisteren naar boeken helpt me echt de nachten door.

Ik ben er zelf al een aan het aanvragen als voorziening maar dat gaat nog een flinke tijd duren.

Binnen 10 minuten had ik van mijn bibliotheek een mail terug dat het geregeld was.

Zoiets kleins kan mijn hele dag goedmaken, vannacht lekker weer luisteren.

Verder doe ik vandaag niet zoveel meer, ik lig lekker op bed.

Zolang het nog lukt bezoek ik nog wat logjes enzo.

Daarna?

Ach een tukkie en een luisterboek denk ik.

Vanavond lekker koken en bij mijn lieffie zijn.

Geen slechte woensdag dus, ik hoop voor jullie hetzelfde.

Wij hebben een rustige kerst.
Frank is langzaam aan aan het herstellen van een stevige griep.
Gisteren heb ik een konijn veranderd in een smakelijke maaltijd.
Vandaag doen we het,met een licht schuldgevoel van mijn kant, met de restjes.
Ik zal het wel niet kunnen laten het toch nog wat meer flair te geven.
We hebben het fijn, zijn erg aangewezen maar ook verbonden met elkaar.
Dat zijn we gewend maar we zijn er ook goed in.
In 2011 gaan we actief proberen onze RL vriendenkring wat uit te breiden.
Dat zal wel enige tolerantie eisen want we zijn allebei kieskeurig.
Het is in elk geval een goed voornemen.

Iedereen maakt in deze dagen tegen wil en dank plannen voor het nieuwe jaar.

Ik zelf loop eigenlijk al een hele tijd te denken aan gezinsuitbreiding.

Nee, verslik je niet in je kerstborrel, ik ben een realist.

Geen liefdesbaby maar een kitten :-)

Het asiel in onze woonplaats plaatst zwangere poezen en pasgeboren kittens in gastgezinnen.

Na een paar weken kun je deze kleintjes dan adopteren.

Voor 80 euro zijn ze ontwormd, ingeent en kun je ze later kosteloos laten steriliseren.

Ik heb natuurlijk al op de site gekeken.

Het leuke is dat bij elke kitten een karakterbeschrijving staat.

We zoeken een overdreven aanhankelijk jong en vooral niet schuw beestje.

Ik ben veel thuis en het lijkt me heerlijk zo'n beestje bij me in bed te nemen er mee te spelen en te knuffelen..

De wens is een katje dat zo aanhankelijk is dat het bijna irritant is, het moet gaan vervelen dat hij/zij alweer bij je op schoot wil:-).

Het voordeel van een jong katje is dat ik die makkelijk kan laten wennen aan mijn rolstoel en het kan leren zelf bij mij op schoot te klimmen.

Frank lacht vertederd als ik er voor de zoveelste keer over begin maar volgens mij vind hij het allang goed.

Ik heb zelfs aangeboden te stoppen met roken om de kosten te dekken, als dat geen toewijding is!

Wat vinden jullie?

Zal ik het doen?

Nou dat was me het dagje wel, ik lig te ontdooien, en dan bedoel ik ook ontdooien, in mijn bedje.

Mooi moment om even wat te tikken.

Frank was gisteren al vreselijk aan het hoesten, vanochtend had hij er koorts bij, dus hij is terecht thuis gebleven.

Om een uur of 7 ben ik opgestaan, ik heb Frank er van kunnen overtuigen lekker in mijn bed te kruipen, hij sliep zo.

De taxi die me naar het ziekenhuis mocht brengen was lekker op tijd, dus ik kon nog mooi even pinnen enzo.

Op naar de rontgen voor de mammo en de echo.

Het wachten duurde wel erg lang, nu is dat vrij normaal, maar ik ben naar een uurtje toch maar eens gaan informeren.

De echoclub had sowieso vertraging maar omdat er vandaag eigenlijk geen mammo's gemaakt zouden worden waren ze me bijna vergeten.

Eindelijk mag ik meerijden met een gezellige klassieke homoverpleger die vervolgens bewijst dat hij echt niet van vrouwen houd door mijn "dames" vreselijk te pletten, gezellig hadden we het wel samen.

Hij gaat weg om de resultaten te laten beoordelen, nieuwsgierig rijd ik naar de monitor om zelf ook maar eens te kijken.

Borsten horen niet volledig helder te zijn. weet ik, dus de plekjes hier en daar verontrusten me niet.

Als hij terugkomt geeft hij aan dat alles oke lijkt maar dat ze voor de zekerheid toch ook even een echo van mijn borsten willen maken.

Dat komt mooi uit, mijn buik moet toch nog.

Eerst doen ze mijn buik, ze fluisteren wat, ze ontdekken een "anatomische afwijking" in een groot bloedvat in mijn buik.

Een anatomische afwijking?

Dat verbaast mij niets, ik BEN een anatomische afwijking:-)

Hier mag de arts later een mening over geven.

Dan zijn mijn borsten aan de beurt.

Ze vinden wat cystes, dat matched mooi met de grote in mijn hoofd die recent ontdekt is, merk ik op.

Kanker is het niet, wel geeft de arts aan dat ik tot de hoogste risico groep behoor en dat ik zeker elk half jaar een echo moet laten maken.

Ook dringt ze aan dat ik, als ik ook maar iets raars voel, contact op moet nemen.

Zo dat is klaar, mocht de arts die de beelden nog een keer extra gaat beoordelen een andere mening hebben dan krijg ik een belletje.

Moedig kleed ik me winters aan, ik wil nog naar de bieb.

Na 3X tegen een paal aangegleden te zijn beland ik toch bij de bieb. ik haal een hele stapel luisterboeken, heerlijk.

Als ik buitenkom slaat de ijzel in mijn gezicht, dat word kort stadten.

Ik glijd naar de AH en haal een tas vol boodschappen.

Heelhuids kom ik weer in het ziekenhuis, daar bestel ik een rolstoelbus.

Frank ligt lekker te slapen in mijn bedje, ik huishoud nog wat.

Net heeft Frank het bed weer afgestaan aan mij, lekker.

Morgen wil ik nog even langs de Aldi dan heb ik alles wel in huis.

Frank mag lekker thuisblijven, ik glijd wel stoer alleen.

Nu rest mij even alleen maar rust.

Ik lig maar weer in mijn bedje voor het raam, het uitzicht is trouwens prachtig.

Gisteren heb ik even geprobeerd boodschappen te doen, op het fietspad zou

ik nog wel kunnen rijden maar juist dat stukje tussen de deur van de flat en het fietspad kom ik niet door de sneeuw :-)

Het is maar een meter of 5.

Ik zou natuurlijk heel gefrustreerd kunnen raken maar dat heeft zo weinig zin hè.

Morgen moet ik naar het ziekenhuis voor de echo van mijn maag, gelukkig kan de mammografie van mijn borst ook morgen gedaan worden.

Weten we tenminste snel of we ons zorgen moeten maken.

Ik hoop dat het me lukt om vanuit het ziekenhuis nog even naar de bieb en de stad te gaan.

Als ik ook daar niet door de sneeuw kom moet ik gewoon braaf wachten tot vrijdag dan is Frank vrij en kan hij mee.

Stiekum wil ik natuurlijk liever alle kerstboodschappen al in huis hebben voor vrijdag.

Maar ik blijf er heel zen onder :-)

Zo, huis aan kant, kruikje warm, ik lig weer in mijn bedje voor het raam.

Het was een beetje een raar weekend.

Eerst Had Frank op vrijdag zijn personeelsfeest, ik had er op aangedrongen dat hij laat en dronken thuis moest komen, dat is prima gelukt :-).

Toch is zo'n dag best lang dan in je eentje, ik heb nog geprobeerd de avond een feestelijk tintje te geven met een grote beker chocomel met rum.

Vroeger sloeg ik met gemak liters wijn achterover maar sinds een paar maanden van slechte gezondheid en veel medicatie vind ik drank niet zo veel meer aan.

Laat mij jullie vertellen dat dat voor mij een bijzonder vreemde sensatie is!

Ik zei nog tegen Frank dat het net lijkt of mijn lijf is overgenomen door aliens.

Hilde en geen drank, wie had dat ooit gedacht.

Ik mis toch wel de ontspanning en gezelligheid die met het nemen van een drankje gepaard gaat.

Gisteren hadden we visite, door omstandigheden besteden zij meer aandacht aan elkaar als aan ons maar dat wisten we van te voren.

Dat was eigenlijk maar goed ook, Frank had een wereldkater en ik deed qua fitheid solidair mee, alhoewel ik de vorige avond mijn beker choco niets eens leeggedronken had.

Vandaag zouden we op de koffie bij mijn zus en zwager die 25 jaar getrouwd zijn maar ik merkte vanochtend dat een nieuwe longontsteking waarschijnlijk de kop op heeft gestoken en er ligt ook wel erg veel sneeuw.

Ik ga er morgen wel even langs met een leuk kado dan kan ik daar meteen even naar de Aldi voor de eerste kerstboodschappen.

Wat staat er verder op mijn kalender deze week?

Woensdag moet ik naar het ziekenhuis voor een echo van mijn maag, dat koppel ik mooi aan een paar uurtjes de stad in gaan.

Ik heb bij de Xenos een leuke quilt gezien voor op mijn bed in de kamer.

Als tegenprestatie moet ik dan denk ik wel wat voor Frank kopen, hij kan denk ik inmiddels geen "gezellige" dekentjes en kussentjes meer zien :-).

Ik moet binnenkort ook nog een mammografie van mijn linkerborst laten maken er is "iets raars" mee.

Nu heb ik dus steeds het beeld voor ogen van Hilde die opgehangen word aan haar borsten met bungelende beentjes, je moet nl staan bij zo'n mammo, die gedachte roept regelmatig een grinnik op:-)

Ik hoop dat dat deze week ook nog kan, dan weten we tenminste voor de kerst nog of er wat ernstigs aan de hand is, ik maak me niet te veel zorgen.

Verder wil ik gewoon eens een keer wat leuks doen met Frank.

Ik heb al voorgesteld naar de film te gaan, ik moet maar eens kijken of er iets draait wat we allebei leuk vinden.

 

Ik kan me trouwens voorstellen dat jullie al dat geklets over mijn "kwaaltjes" vervelend vinden of dat jullie niet goed weten hoe je er op moet reageren.

Maar ja, dit is een weblog over mijn leven en dit is mijn realiteit.

Bedenk bij het lezen maar dat ik meer ben als mijn beperkingen en dat ik dat zelf ook zo ervaar.

Het is alleen wel prettig het allemaal van je af te schrijven.

Zo, best druk geweest vanochtend doordat het bed nu in de kamer staat hadden we een bank over.

Ik ben dus in een andere kamer even met banken en spullen aan het slepen geweest, alles is weer netjes en gezellig.

Ik ben best sterk eigenlijk :-)

Nu mag ik dus zonder schuldgevoel in mijn bedje in de woonkamer kruipen en lekker rusten.

Ik heb de hele boel ook maar even goed gepoetst, morgen krijgen we visite, ik ben nogal een muts wat dat betreft.

Vanavond heeft Frank een personeelsfeest het word dus een lange dag alleen maar dat vind ik niet erg en hij heeft weleens een uitje verdiend.

Ik blijf de rest van de dag denk ik gewoon maar lekker lui liggen.

Beetje internetsurfen, tv kijken, dommelen.

Ik zal trouwens zo maar eens een kruikje maken, ondanks dat ik een dekbedje over heb en naast de verwarming lig krijg ik het maar niet warm.

 

Dinsdag, 06.10

 

Franks wekker loopt af, ik moet er zo ook uit, ik heb redelijk op tijd twee afspraken in het ziekenhuis en ik heb altijd veel tijd nodig om bij te komen van mijn wilde nachten.

Om nog maar niet te spreken van het mezelf optuigen, je doet minder lang over een flinke kerstboom.

Snel nog even een afwasje wegwerken, om 0900 uur komt de rolstoelbus.

Een combinatierit, ik zie weer heel Enschede, maar ik ben het gewend, ze moeten ook weleens omrijden voor mij

Om 10 uur meld ik me bij de balie endocrinologie en oncologie, gek genoeg kom ik steeds weer uit bij artsen en medicatie die bij kanker horen maar ik heb het echt niet.

Om 10.15 hoor ik aan de beurt te zijn maar ik ga er eigenlijk altijd maar vanuit dat het later word, ook vandaag krijg ik gelijk.

Ik lees wat en kom wat in gesprek met de andere wachtenden.

Vroumoedig probeer ik de trieste klaagstemming wat om te gooien.

Terwijl ik op geheel eigen Hilde wijze wat anekdotes vertel merk ik, als ik  even oplet, dat de hele wachtkamer mee zit te luisteren, ik heb duidelijk een publiek.

Om half 12 ben ik aan de beurt, de arts is er 1 van het typetje 'in het weekend golfen en een leuke Porsche voor erbij'.

Ik vertel hem dat ik hevige buikpijn heb na het eten en zo moe ben na een snack of een maaltijd dat ik bijna letterlijk omval.

Kennelijk doe ik dit helder maar nogal cabaresk want hij lacht naar me en zegt "Mevrouw Poorthuis, u bent balsem voor mijn ziel, ik heb vandaag al zo veel overdrijvers gehad,  u heeft echt wat te klagen maar bent zo sterk en positief".

Niet leuk voor mijn medepatienten bedenk ik maar hij staat nu wel aan mijn kant.

Hij bladert door mijn dossier, hmm, epilepsie, GOEDaardige hersentumor, hart en long problemen.

Hij besluit mij het premiumpakket aan te bieden, urine en bloedonderzoek, een echo en binnenkort fijn met een camera naar binnen naar mijn maag.

Ik opper nog dat ik soms denk dat ik diabetes heb, daar heeft hij ook al aan gedacht, ook dat nemen we mee.

We praten over levenskwaliteit, ik zeg dat ik niet verwacht dat hij de klachten wegneemt maar dat ik gewoon iets meer comfort wil.

Sprakeloos zakt hij in zijn stoel, even lijkt hij ontroert.

Schijnbaar heb ik nogal afwijkende verwachtingen en denkwijzes.

Hij raad mij aan om de paar uur een paar uur te rusten, maar dat ben ik toch al aan het realiseren.

Terwijl ik vervolgafspraken maak met de secretaresse neemt zij even de telefoon aan, ze condoleert iemand en ik merk dat ze na het bellen van slag is.

Ik vraag haar of het wel goed met haar gaat.

Het huisdier van een collega is overleden, ze barst in huilen uit en moet even weglopen.

Zo'n teer zieltje op zo'n beladen afdeling lijkt me niet handig.

Ik kan nog net op tijd mijn afspraak om 12 uur voor de longfunctie test halen.

Het meisje daar vertelt me voorafgaande aan de test haar hele geschiedenis, borderline, fybromyalgie, eetstoornis, problemen met haar moeder.

Ik leef hartelijk mee, jezus heb ik weer, om 1 uur vraag ik maar eens of ze het niet druk heeft en we niet eens aan de test moeten beginnen.

Ik blaas als een dooie mus, als zij enthousiast begint te coachen "doorblazen, doorblazen", ben ik allang klaar met blazen.

Dit zeg ik ook, ze laat me wat medicatie inhaleren en we doen nog een test.

Rond half 2 begeef ik me met plastic potje en gebedelde rubber handschoen naar het rolstoeltoilet, ik kan geloof ik niet zo best mikken.

Na veel gepruts schroef ik een dekseltje op een potje resultaat en rijd naar het lab.

Het bloedprikken wil niet echt lukken en ik bied aan te helpen en draai de naald wat en geef hem nog een aanmoedigend duwtje.

Het adelijk bloed begint te sromen en het prikmeisje is zo geschrokken dat ik niet eens een standje krijg.

Inmiddels ben ik moeier als moe maar ik wil nog naar de "grote bieb" en nog wat dingetjes halen in de stad.

Muts op en karren maar.

De oogst aan luisterboeken valt wat tegen, in gedachten zag ik me al uren langs de kasten dwalen, dan valt een halve kast wat tegen.

Nog even naar de Xenos en de AH en dan snel weer naar het ziekenhuis om een taxi te bestellen.

In plaats van een half uurtje wacht ik 2 uur op mijn bus.

Net voor dat Frank uit zijn werk komt strompelrol ik het huis binnen.

Ik deel mijn avonturem met mijn lief, we lachen wat af samen.

Frank stelt voor eten te bestellen, maar ik wil nog even doorbijten en kook wat makkelijke pasta.

's Avonds in bed ben ik ineens redelijk fit, ik grijp het moment en Frank en we zijn voor het eerst in maanden weer eens echt minnaars.

Wat fijn zo'n moment.

 

Ik heb dit relaas getikt de dag erna vanuit mijn vandaag bezorgde ziekenhuisbed, het staat pontificaal in de woonkamer.

Ik deed er lackoniek over maar vanmiddag toen ik er voor het eerst in lag werd het wel heel echt en moest ik toch even een traantje wegslikken.

Ik kreeg nog een telefoontje van de assistente van de arts van gisteren, dat ze moest doorgeven dat ik toch echt veel moet rusten, ik zeg dat ik net braaf in bed lig.

Daarna val ik in slaap en slaap bijna 2 uur, een wonder!

Ik heb nog even een fijn telefoongesprek met 1 van mijn zussen en kleed me dan aan voor Frank thuis komt

Misschien wel confronterend zo'n bed in de kamer, maar ik heb wel geslapen en ik kan nu wel 's avonds dit log tikken, dat is al maanden niet mogelijk geweest.

's Nachts slaap ik trouwens gewoon naast mijn liefste, dat pakt mijn lijf mij nog lang niet af

 

Samen lachen we om mijn avonturen.

's Avonds vind ik nog een restje energie om stampot te maken.

Wat ben ik een muts, toch volgende week maar eens sleutels en wat medicijnen bij mijn zussen neerleggen.

 

P.S. Voor de lezers van mijn 18+ weblog, daar word ook nog steeds geschreven :-)